Sensizliği tanımlayan tek kelime bu aslında.
Özlemi.
Hasreti.
Sevgiyi belkide.
Sana dair ne varsa ey sevgili,
Çoğu zaman sessizlik temsil ediyor.
Seni en güzel sessizlik anlatıyor.
'Sen' deyince kelimeler düğümleniyor boğazıma.
Dudaklarımda hayat bulamıyor kelimeler.
Seni anlatmaya yetmiyor hiçbir lisan.
Aynı şekilde,
Aklımdan ışık hızında ilerleyen düşüncelerde yetersiz.
'Sen' dedim mi duruyor zaman. Duruyor mekan.
Kim bilir hangi alemlerde yüzüyorsun şuan.
Kim bilir hangi ufuklara yelken açtın en sevgili.
Senin seyir eylediğin alemlerde kulaç atmak için neler vermez bu,
Yitik ve
Bitik insan.
Seni minik bir an dahi seyir eyleyebilmek için,
Nelerini vermez bu can.
En sevgili
Akşam yatıyorum sen.
Sabah uyanıyorum sen.
Hayallerde sen.
Alemlerde sen.
Sana dair ne varsa bir özlemde gizli.
Birde sessizlikte.
...
Kelimelerimin yine bağlandı basireti.
İçimde kopan fırtınaların yanında,
Söyleyebildiklerim,
Devede kulak olsa teselli bulurdum.
En fazla,
Devede bir kıl tanesi.
Mumdan farksız eriyip giden bu hayat baharım.
'Sen' ile geçti.
Yada sensizlikle.
Sessizlikle.
Havanın olmadığı ortamda
Çığlık basıyorum sanki.
Çıkmıyor sesim soluğum.
Karabasan oturmuş göğsüme.
Nefes dahi alamıyorum.
Sensiz ben,
Yaşamakta dahi zorlanıyorum en sevgili.
Baktığımda kaybolmak istediğim bir çehren vardı.
Hatırlamakta zorlanıyorum.
Utanıyorum sebepsiz.
...
Birbirinden anlamsız ve alakasız onlarca kelime grubu yazdım sana.
Yazmadım belkide
Kustum.
Bilmiyorum.
Çok seviyorum seni.
Çokça özlüyorum.
Çok...
Sessiz.....
Mr Anonim
Mr Anonim